Comfort door evolutie"Architect Christopher Sitzler
over de kunst van het verder bouwen"

Gevraagd wat hij ziet in naoorlogse gebouwen, antwoordt hij: eenvoud. “Een kolom doet precies wat een kolom moet doen, een vloer overspant precies wat het moet overspannen, en die eerlijkheid is precies wat deze gebouwen hun generositeit geeft.”

Haal weg wat later is toegevoegd, zegt hij, en "je houdt een structurele logica over die iedereen in één oogopslag kan lezen." In zijn woorden is het "iets wat onze generatie bijna verloren heeft, omdat we graag dingen ingewikkeld maken die eigenlijk niet ingewikkeld hoeven te zijn."

Het gaat eerder om kleine aanpassingen die een gebouw bruikbaar houden “zonder al te veel nieuwe middelen te gebruiken dan wat vele decennia geleden oorspronkelijk in de grond is geplaatst.”

Hoe beslist hij wat blijft? “Ik behoud wat het gebouw karakter geeft.” Wanneer een kolom of een waterleiding in de weg staat, probeert hij die niet te verbergen. Hij vraagt zich af “hoe dit obstakel geïntegreerd kan worden in het ontwerp en zelfs een centraal punt van het design kan worden.”

„Laat ik eerlijk zijn: Berlijn is een harde stad. Het weer is hard, de mensen kunnen hard zijn, en de architectuur ook.” Hij ziet die hardheid als een soort eerlijkheid en verontschuldigt zich er niet voor. „Een gebouw moet thuishoren op zijn locatie.”

Licht en oppervlakken kunnen warmte toevoegen, zegt hij. "Maar de meeste warmte komt denk ik van de bewoners, de mensen en hoe zij een flat gebruiken, hoe zij die vullen met leven en objecten."

Sinds zijn tienerjaren is hij snowboarder en hij probeert minstens twee keer per jaar naar de Alpen te gaan. Kijken naar de chalets wijst hij op hun eerlijkheid: "je kunt precies zien hoe een chalet in elkaar zit, het houtwerk is de decoratie."

Sneeuwlast, zonnehoek en wind vormen de diepe dakoverstekken en dikke muren. "Niets daarvan is decoratief, het is overleving die toevallig mooi is." De taak van de architect hierboven, zegt hij, "is eigenlijk om te weten wanneer je uit de weg moet gaan."

Het idee dat hij mee terugnam naar Berlijn: een gebouw ontwerpen “op zo’n manier dat het kan worden uitgebreid door de volgende generatie, in plaats van te worden vervangen.” Veel chalets zijn in de loop van tweehonderd jaar uitgebreid en herbouwd en zijn nog steeds in gebruik.

Hij wil "eenvoudige, stevige details die gerepareerd kunnen worden," zodat "over vijftig jaar iemand ze kan openen, de goede onderdelen kan behouden en door kan gaan."

De trend die hij waarneemt is “eigenlijk het tegenovergestelde van een trend”: rauw pleister, eikenhout dat donkerder wordt, beton dat een patina krijgt. Hij koppelt het aan AI-gegenereerde renderings die “feilloos maar een beetje levenloos zijn.”